Ikona napisana według tradycyjnej technologii ikonopisarskiej.

Podobrazie: deska lipowa ze szpongami, pokryta gruntem kredowo – klejowym.
Wymiary: 32 x 50 cm.
Namalowana temperą jajową.
Tło i nimby złocone białym złotem i palladem.

Ikona Matki Bożej Opolskiej została namalowana około 1480 roku, na desce lipowej o wymiarach 129 x 92 cm, a jej autorem jest nieznany artysta z kręgu czeskich warsztatów malarskich.

Obraz jest wariantem przedstawienia Matki Bożej typu „hodegetria” – jest to jeden z kilku typów przedstawień Maryi na ikonach. „Hodegetria” znaczy po grecku: „wskazująca drogę”, „prowadząca”. Takie ikony przedstawiają Maryję, która na lewej ręce trzyma Dzieciątko, a prawą ręką wskazuje na nie, zaś Chrystus prawą dłoń ma ułożoną w geście błogosławieństwa.

Wizerunek Opolski przedstawia taką właśnie Madonnę ujętą w półpostaci, z Jezusem na lewym ramieniu. W prawej dłoni Matka Boża trzyma jabłko. Głowę ma lekko schyloną w stronę Syna, który twarzyczką zwraca się ku Matce, a prawą rączkę unosi w geście błogosławieństwa, w lewej zaś ręce trzyma księgę Pisma Świętego. Maryja spogląda w kierunku patrzącego na obraz, nawiązując z nim wzrokowy kontakt.

Istotnym elementem i podstawowym warunkiem czci oddawanej Matce Bożej jest naśladowanie Jej cnót i wpatrywanie się w przykład Jej życia. Ona żyła dla Chrystusa i swoich czcicieli do Niego prowadzi. Do każdego kieruje słowa, z jakimi zwróciła się do sług na weselu w Kanie Galilejskiej: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie” (J 2,5).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *